Foto's en andere waar
De grastrimmer en -machine draaien
hun verdraaide ijzers rond
Wat is er toch tegen schaar of zeis,
in plaats van dat ronken en gekrijs,
dat me te vroeg wekt in de morgen?
Die de stadsnatuur intomen en verzorgen
Of die anderszins de rust verpesten
met gebruik van olie cq. plantenresten
van miljoenen jaren oud.
Echt handwerk, wat mij betreft verdient dat goud.
Ooit een noest boerenbedrijf
Nu liggen de appels op de grond in december.
Geen landerijen meer, slechts kommervol
stuk verwaarloosd gras rondom
aan de stadsrand, bedrijventerreinen,
villa’s tonen: groei. Daar draait het om
Planken voor de ruiten.
Als ik niet al mijn haar verloren had
zou ik headbangen in mijn flat
op de muziek van de jaren zestig, zeventig
of van Johann Sebastian Bach toch grif,
de grondlegger wat mij betreft van rock
Zijn klaviersolo’s overstijgen de beat van elke klok.
Neuh, ik leef niet in een derde-wereld-dictatuur
waar de minderheid, cq. de dictator en zijn kliek
bepaalt welke taal gebezigd wordt en plein publiek
Ook hier bepaalt de dwaze minderheid, zo zuur,
de toegestane woorden, onderhevig aan censuur
zich regelrecht voegend naar het gemeen bestuur.
Zich conformerend naar algemeen beleid,
zich aanpassend aan irrationele minderheid,
bang berispt te worden van hogerhand
zijn woorden als “vedomd” taboe hier in ’t land
Ook al staat het in een gedicht
verwacht men van de werknemers en masse
dat men zich laat meeslepen in de tas
waarin het bedrijf haar waren slijt
onder het mom van blijde eensgezindheid
zo op het allereerst’ gezicht
Uit angst om van discriminatie te worden beticht?
Het hart stuwt het bloed een heel leven lang
van top tot teen door het hele lijf,
houdt het ’t lichaam in bedrijf
zonder schroevendraaier of een tang.
Of drastisch ingrijpen is dringend nodig
ter reparatie van het aangerichte leed
Dan komen de lui in groen en wit gekleed
Steeds meer pijn en ongemak is overbodig.
Gaan ze met binnen- en buitenkant aan de slag
Blijft de natuur het bevoegd gezag.
Een borst, een bil
een buik met navel, ogen stil
een dijbeen, enkel en voet gestrekt
een half open mond waar de adem
zacht de lippen streelt
Te mooi, te wonderschoon
die samenvallende delen in één beeld,
een veelomvattend eerbetoon.
(oorspronkelijke versie 5 juni ’08)
Aan de waterkant van de stad
staan morsig de huizen, de zelfkant
waar de werkers heen werden verband
die werkten voor de bazen, hun schat
Die lijvige baronnen die de dans ontsprongen
als het tij bij tijd en wijle tegenzat
en in het werk kwam de klad
Het gemene goed naar de achtergrond gedrongen
Wonen de bazen in een buiten of ten minste op stand
en rusten uit op de sofa, slapen in een kingsize bed
Het water bijkans dood, levend en wel de koning klant,
de vissen op hun kant, zwemmen is er Russische roulette.
Volop in het zonlicht van de ondergaande
zon bloeiden aan de einden van de takken
struiken broccolie, hield de boom mij staande,
gaat buiten de orde van natuurlijke vakken.
Wie of wat heeft daar zitten te bakken
en zet het idee over ordening te kakken?
Eet ik mijn ontbijt in de morgen
denk ik niet aan wie met gezwollen buik
en graatmager noodgedwongen
rondloopt, neerligt, ik ruik
de geur van verse koffie,
frisse lucht in mijn longen
begin ik de dag in pas gewassen kloffie
Het leed in een keurig kistje opgeborgen.
Handenvol bladeren hangen aan de bomen
groen en fris nog op midzomerdag
Moge hun aanzicht u wel bekomen
en hekelt u dat, doet u bij God beklag.
De langste jaardag is weer aangebroken
Lentebloemen zijn al lang verschoten
Nog is het geen tijd de haard te stoken
In de zomerhitte kunnen we ons ontbloten
Wie dit binnen leest bij volop zonneschijn:
Zou buiten niet beter vertier te vinden zijn?