@organistatiecultuur

Neuh, ik leef niet in een derde-wereld-dictatuur
waar de minderheid, cq. de dictator en zijn kliek
bepaalt welke taal gebezigd wordt en plein publiek
Ook hier bepaalt de dwaze minderheid, zo zuur,
de toegestane woorden, onderhevig aan censuur
zich regelrecht voegend naar het gemeen bestuur.

Zich conformerend naar algemeen beleid,
zich aanpassend aan irrationele minderheid,
bang berispt te worden van hogerhand
zijn woorden als “vedomd” taboe hier in ’t land

Ook al staat het in een gedicht
verwacht men van de werknemers en masse
dat men zich laat meeslepen in de tas
waarin het bedrijf haar waren slijt
onder het mom van blijde eensgezindheid
zo op het allereerst’ gezicht

Uit angst om van discriminatie te worden beticht?

De natuur de baas

Het hart stuwt het bloed een heel leven lang
van top tot teen door het hele lijf,
houdt het ’t lichaam in bedrijf
zonder schroevendraaier of een tang.

Of drastisch ingrijpen is dringend nodig
ter reparatie van het aangerichte leed
Dan komen de lui in groen en wit gekleed
Steeds meer pijn en ongemak is overbodig.

Gaan ze met binnen- en buitenkant aan de slag
Blijft de natuur het bevoegd gezag.

 
 
 

Machtig kwetsbaar

Een borst, een bil
een buik met navel, ogen stil
een dijbeen, enkel en voet gestrekt
een half open mond waar de adem
zacht de lippen streelt
    
Te mooi, te wonderschoon
die samenvallende delen in één beeld,
een veelomvattend eerbetoon.

(oorspronkelijke versie 5 juni ’08)

 
 
 

De waterzelfkant

Aan de waterkant van de stad
staan morsig de huizen, de zelfkant
waar de werkers heen werden verband
die werkten voor de bazen, hun schat

Die lijvige baronnen die de dans ontsprongen
als het tij bij tijd en wijle tegenzat
en in het werk kwam de klad
Het gemene goed naar de achtergrond gedrongen

Wonen de bazen in een buiten of ten minste op stand
en rusten uit op de sofa, slapen in een kingsize bed
Het water bijkans dood, levend en wel de koning klant,
de vissen op hun kant, zwemmen is er Russische roulette.

 
 
 

Genmanipulatie, beeldige natuur

Volop in het zonlicht van de ondergaande
zon bloeiden aan de einden van de takken
struiken broccolie, hield de boom mij staande,
gaat buiten de orde van natuurlijke vakken.

Wie of wat heeft daar zitten te bakken
en zet het idee over ordening te kakken?

 
 
 

Schrijn

Eet ik mijn ontbijt in de morgen

denk ik niet aan wie met gezwollen buik
en graatmager noodgedwongen
rondloopt, neerligt, ik ruik
de geur van verse koffie,
frisse lucht in mijn longen
begin ik de dag in pas gewassen kloffie

Het leed in een keurig kistje opgeborgen.

 
 
 

Midzomer

Handenvol bladeren hangen aan de bomen
groen en fris nog op midzomerdag
Moge hun aanzicht u wel bekomen
en hekelt u dat, doet u bij God beklag.

De langste jaardag is weer aangebroken
Lentebloemen zijn al lang verschoten
Nog is het geen tijd de haard te stoken
In de zomerhitte kunnen we ons ontbloten

Wie dit binnen leest bij volop zonneschijn:
Zou buiten niet beter vertier te vinden zijn?

 
 
 

Bootje

Wil je me begrijpen
lees dan al deze woorden niet
Want ik moet zeggen tot mijn verdriet:
ik ben nog aan het rijpen
en kan mijzelf niet neerzetten
in één verhaal, dat sluit
Maar als je op weet te letten
zit jij met mij in dezelfde schuit.

 
 
 

Mag ik hopen

Uit één stuk gegoten
aan zaad en eicel ontsproten
zoek je aan één stuk door
wat ging teloor

Hoe dan ook al een stuk
geboren voor geluk.

 
 
 

Veeg v(r)aag teken

Al jaren hoor ik stemmen
die mij vragen hoe het zit
die mij opdragen wat te doen
een twijfelachtig lijntje van boven
woorden waarmee ze me loven
doe ik meer dan ze verlangen
weet ik de regelneven flink te stangen
in hun volgens cijfers uitgezet beleid
waarin ze de stemmen trachten te vangen
tot volle klanttevredenheid.