Foto's en andere waar
De nacht draait, het donker
valt zwaar, ik weet niet
hoe ver de sterren staan
hoe ver de zon die uit het zicht
is verdwenen op dit uur
van de waarheid wordt
geen spaan heel gelaten
van de droom, de boom
vindt in de grond zijn houvast
het water waar hij naar dorst.
Het licht strijkt, waar de wind
haar sporen naliet, geknakte
takken en afgebroken takken
een mussenfamilie laat zich horen
een reiger vliegt op bij mijn nadering
ik hoef niet verder
onderbroken is mijn zoeken
dit begin van de middag.
Aan de kant van de sloot wachtte ik
op de zon, de wolken voorbij geblazen
het licht de toppen van de golven besprong
spelend, flonkerend en in het ijs doordrong
Het tinkelen van mini ijsschotsjes
Zo moest het zijn, die middag
De dooi tekende de rest van de winter.
Foto’s van die genoemde middag
Verregend zijn de dagen
tussen de druppels door
haalt men wel adem
een oceaan van lucht
Loop ik door, we door
gaandeweg de zon
onze huid verwarmt.
Langzaam komt ook het strand weer vrij
van de vorst en waar de zee bleef
aanspoelen, het zand aaneengekoekt
onbewogen bleef liggen, het stuiven
opgegeven, was het zichzelf niet meer
totdat de winter overwaaide.
Zo diep kan je niet zinken
of er wordt licht gemaakt
in het donker van de zee
van al dat leven van heel
heel lang geleden
en van de zon die eertijds scheen
en ook de aarde diep, diep
diep onder water
tot uitbarsting komt.
Drie heuse winters op rij
naast gemiddelde hoge temperatuur
verwacht ik dat ik tot sint juttemis
kan wachten
op nog zo’n elfstedentocht
en op plaatjes die doen denken
aan 17e-eeuwse ijsgezichten
en aan de kou die verbroedert
doet smelten en de schoenen
die zomaar liggen aan de kant.
Voetstappen in het wit, ik kijk
op en om mij heen en overweldigd
sla ik het gade, hoe het landschap
ook zonder jou zich openbaart
in stilte, geluiden zonder wanklank
zeg ik dank ook deze dag
van kou en de warmte, ik mag
die koesteren van binnen.
Dat rood, dat onverwacht
in mijn blikveld mijn hart beroerde
Een tijd geleden, bij min vijftien
denk ik daaraan, wat vervlogen
het zonlicht dat werd gevangen
in bladgroen en in kleur
is weg, wat rest
het verlangen naar breekbaar licht.
Mijn adem sloeg als ijskristallen neer
in mijn sjaal met niet meer wind tegen
dan door mijn eigen voortgang
Mijn gedachten verbleven elders
waar het warm was en zeer
aangenaam vertoeven.