Foto's en andere waar
Dagjesmensen, houdt u verre van de nacht
Daar gaat men zich te buiten
Zoals u nooit zou hebben gedacht
Dun is de scheidslijn tot muiten
Onder de oppervlakte broeit het en gist
al wat daglicht niet verdraagt
begeert men met hart en ziel, bedrog en list
schaamteloos tot welke grond men zich verlaagt
Dagjesmensen, houdt u verre van de nacht
De beste is wie het laatste lacht.
In het hart van de nacht, verweesd
dwalen zij met vrees, opgezweept
dansen zij het meest
en verdronken in de nacht
zij die verder gaan, die verder gingen
daar is zelden één die lacht
Zij die hun maskers hebben afgelegd
in elkaars ogen, woord, gebaar
in het donker komt de werkelijkheid tot recht
met die andere mensen in het licht
levend en wel aan de andere kant
van de aarde uit het zicht.
Een jaar voorbij, nacht voor nacht
De dromen die liggen in duigen
Herinner me die avond en het moest
het moest toch goed komen, beklijven:
alles op losse schroeven is niet te behappen
Wat gelukt leek, valt niet meer op te tuigen
Nu rest er niet meer dan de scherven
op te rapen, het stof daalt neer, dat moet
Verder en verder gaan we
Hoe dan ook is het niet zover
dat hartzeer en geluk hun einde vinden.
Lopend over straat, samen hand in hand
Zo gaan we nog niet door Nederland
De één gelooft dit en de ander dat
Zo komt in verbroedering de klad
Des te meer als de één wit is en de ander zwart
En als men ook nog in oogkleppen volhardt
Nog moeilijker die natuurlijke angst te overwinnen
Zo makkelijk keert men zich naar binnen
blijft bij wat makkelijk is, vertrouwd en zelfs avontuur
moet bekend zijn, want anders snel te zuur
Leve hen die hun handen uitgestoken houden, open
Is het nu hier of daar, goedkoop of duur
Moge we iets vrediger 2011 ingaan, uitlopen.
Jouw ogen, toen ik daar in keek
smolt ik helemaal weg
en mijn hart sloeg over
en nog een keer en nog een keer
Dood staarde mij in mijn eigenste
Echt, ik weet niet wat ik zeggen moet
Wat er echt toe doet
De woorden zijn me geheel en al ontvallen
Bij de dingen die het leven zo vergallen
Een sterven hier, een geboorte daar
Ik ben er helemaal mee klaar
Te oordelen: wat is slecht en wat is goed.
Vannacht droomde ik van haar
Van die diva van het witte doek
Ondersteboven van haar look
Gaf ik me over, zag geen gevaar
Hoe het kwam, dat weet ik niet
Het vergde niet meer dan een blik
Ik was er erg mee in mijn schik
Toen haar jurk haar verliet
Geruisloos speelde het zich verder af
met horten en met stoten, eerst haar bovenstuk,
toen haar niemandalletje het begaf
versmolten in een bed van zoet geluk
meer en meer, dichter rond des dichter’s staf
bezweek die wereld onder grote druk.
De mensheid heeft haar draai gevonden
Het is een verschil van dag en nacht
Dat hadden ze in de prehistorie niet gedacht
Nooit waren we zo met elkaar verbonden
Geld en goederen, vliegen, vluchten, glitter in een wolk
blijmoedig, blind op naar de bodem van de kolk.
Met de voeten in de branding
dan tot aan mijn knieën en, oeh,
de golven slaan tegen mijn buik
Werp ik mij voorover, kopje onder
verlies de vaste grond onder mijn voeten
en even ben ik nergens meer.
Ik kende hem vluchtig
en nog vluchtiger als haar
Etiketten als man en vrouw
blijven beperkt en ook wat raar
Hoeveel meer zijn wij ieder niet
Hoeveel gelijk we ook allen zijn
toch anders
met de genen die we kregen
met de geschiedenis achter onze kiezen
Die voor deze mens uitmondde in plotse dood
Men noemt het zelfmoord
Een keten van gebeurtenissen
die ons idee van zelf, van vrijheid stoort.
Toeval of juist helemaal niet
het komt op hetzelfde neer:
dat ieder van ons
niet minder is, noch meer.