Foto's en andere waar
De nacht draait, het donker
valt zwaar, ik weet niet
hoe ver de sterren staan
hoe ver de zon die uit het zicht
is verdwenen op dit uur
van de waarheid wordt
geen spaan heel gelaten
van de droom, de boom
vindt in de grond zijn houvast
het water waar hij naar dorst.
Het licht valt wel binnen
en de warmte van de zon
omringt mijn hart, blijf ik
er buiten, van binnen
maar van binnen
de muren ondergraven
aanhoudend verlangen
van geen ophouden weet.
Als ik mijn ogen toe doe
houd ik het beeld voor ogen
hoe jij in de wereld kijkt
niemand ken ik
die meer de zon weerspiegelt
slaan de vlammen soms ver uit
de zonnewind door het donker wordt gedragen.
En ik dwaal maar door dit leven
dat mij schijnt toe te behoren
Ben ik begaan
maar weet me geen raad
met hoe het hier aan toegaat
de tegenslagen
voel ik me verloren
waar is het houvast
waar ben jij
ook al is ook jouw warmte
een illusie
weet ik niet, helemaal niet
niets zeker over een toekomstig
tijdloos verschiet
Mijn hart klopt hier en nu.
De nacht ging voorbij, onderbroken
en het kwam niet eens door jou
Het kwam niet door jou
dat ik nu ben gebroken
Dan was ik ook meteen geheeld
hadden we samen gereikt
naar de toppen van de hemel
en buiten adem die gedeeld
Dan was ik niet alleen maar leeg geweest
maar vol ook
ledig in jouw armen
Jij kwam niet
Niet in mijn dromen
Niet in mijn wereld van alledag.
Er komt geluid uit de boxen
en beeld schijnt op tv
Als ik opsta
en in de keuken
nog wat knabbelwaar haal
is de bank, blijft de kamer leeg
zo leeg, als ik vol van binnen.
Verregend zijn de dagen
tussen de druppels door
haalt men wel adem
een oceaan van lucht
Loop ik door, we door
gaandeweg de zon
onze huid verwarmt.
Een beetje noodgedwongen opgewekt
kijk ik in mijn hart en vind daar
een lach en een traan
gebroederlijk een veer laten
een vlucht naar bekende oorden
waar droom en werkelijkheid overlopen
in elkaar en een dansje maken.
Het hoofd raaskalt opbeurend
ik mijn woorden neerkrabbel
waar de appels ver zijn te zoeken
de liefde is me verschoond gebleven
tot ze haar opwachting maakt
in vol ornaat bijt ik op een houtje
en kauw ik mij een toverstaf
en laat het woorden regenen
stukjes die wachten wortel te schieten.
In gedachten verwijl ik
de wereld van mijn dromen is niet
geschapen, de appel die ik pluk
jij bent te ver om aan te geven
druppels in het web van mijn gedachten
parelen in mijn hart.