Foto's en andere waar
Op de golven laat ik me gaan
de zee in mijn ogen spoelt
mijn tranen weg
de deining de pijn van binnen
gedachten vliegen alle kanten op
om te verstillen in het donker
In de verte wacht de branding
achter de branding wacht de kust
aan de kust wacht jij
jou wacht een kus
mij mijn verlangen.
In de morgen bij het ontwaken
als ik alleen ben en toch ook weer niet
met een hele wereld aan mensen
onder handbereik
Er zijn er die nabij zijn
en ook nog dichtbij
Er zijn er die nabij zijn
maar onbekend veraf
Als ik van jou hou
dan bemin ik ook
die anderen, de wereld
die ik nooit kende, nooit
ontmoeten zal.
Als jij nu zo ook doet?
Ik zou je wel nabij willen zijn
eerlijk, met open armen
met meer dan mijn lichaam alleen
als we ons openhartig gaven
zoals een bloem zich richt
naar het licht en zich ontvouwt
ze voor bevruchting open staat
hoezeer van voorbijgaande aard
ook, zij het teer, fijn, uitbundig
groot in kleur, loos van geur
dronk ik de nectar van het leven
uit het warmste van je schoot.
Als het licht valt
van de morgen, van de avond
of zomaar tussendoor
Als het je raakt
Als het in de gaten loopt
Als het je in het oog springt
Dan weerlicht het in je ogen
weerspiegelt het in je gebaren
hoor ik het in jouw woorden terug
Gevangen in licht
ontsnapt aan het donker.
De geest brandt nog van verlangen
het niet af te laten weten, deze dag
duurde eindeloos, maar toch te kort,
altoos te kort de dag, de nacht
vermag in vrijen nog wel langer duren
ik jou met mijn dijen omklemmen zou
zo hevig korttijds aan de tijd ontsnapt
mijn zinnen er bij verbleken.
Mijn stem verwoordt
de gedachten die in mij
te binnen schieten, mijn vingers
schrijven niet anders
Het leven onttrekt zich aan mijn zicht
alleen zie ik mijzelf en mijzelf in jou
worstelen om door te gaan
tot je laatste dag
In de tussentijd is er het delen
de herkenning van wat ogenschijnlijk
gemeenschappelijk, het scheelt
dat men niet de enige is.
Als een golf komt zij aan
uit het diepe rijst zij op
onweerstaanbaar spat zij
uiteen in regenboogkleuren
en schuimt ze het strand af
hult ze zich in nevels
laat ze zich weer vallen
en weer terugvloeien en
als een golf komt zij aan.
De rivieren en de zee, het zand
waar ik me op vertreed,
voerden zij mee
bergen van ooit
waar ik me nu op neervlij
vallen mijn gedachten stil
De kinderen in de weer
kastelen, waterwerken bouwen
schelpenschatten zoeken aan het strand
mensen vinden er hun vertier
Zo heet van de zon
laat het de lucht erboven trillen
Ik drink het in
de besneeuwde toppen van weleer.
Geluidloos op vochtige dagen, plots
zijn ze daar weer op de paden
waar menige splash een einde maakt
aan hun stille tocht naar meer
meer eten en meer nageslacht
tracht ik ze wel te ontwijken
soms is er geen ontkomen aan
al te naakt en weerloos
ze door het leven gaan.