Foto's en andere waar
Als je je ontkleedt
laat je dan niet alleen je kleren vallen
maar ook de maskers van alledag
staan wij naakt dan voor elkaar
geven we elkaar dan van ons zelf
wat we onbeschroomd nu durven delen
vreugde wil ik je beloven
pijnloos durf ik niet te zeggen
zo zeker is het leven niet
kwetsen, dat is uitgesloten
die zekerheid is je gegeven
als je elkaar open in de ogen ziet.
In geen velden of wegen een madelief
al scheelt het niet veel zo blij
ik uit mijn ogen kijk, dat de lente
dwars tegen alle winden in
in mijn hart ontspringt
en je meeneemt naar de tuin
waar je in de bonen bent
waar de vruchtenbomen bloeien
het water je in de mond loopt
met kussen lessen we er onze dorst.
Als mijn handen de jouwe
die van jou de mijne
als je dan streelt
ik van geen ophouden weet
als je me kust
ik laat mijn lippen je beroeren
als je mijn ogen steelt
vind ik blindelings jouw schoot
als je me proeft
jouw huid gloeit mijn zinnen
volgen jouw zinnen
en lopen over in elkaar
tot we niets meer weten
tot het smachten is voltooid.
De nacht licht op, de rook
volgt en de geur van zwavel
verplettert mijn zinnen en neemt mij
mee naar onbekende verte waar jij
verblijft en ik zet het volume
nog eens zo hard en ik drink
nog eens zo hard op het nieuwe jaar
en nog eens valt het mij hard
en verheug ik mij even zeer.
Mijn hart is bij jou, twee kamers
vol verlangen stroomt
als vanzelf jouw kant op
stroomt onvermijdelijk en kust
je lippen en dorst naar meer
Als een boom
die zijn kroon uitspreidt
over de vijver waar hij wortelt
in de diepte, in de grond
er zijn genoegen aan beleeft
zolang de zon niet te lang, te zeer
schijnt en het water vlucht
stroomt mijn verlangen
en put uit jou.
Mijn handen op elkaar gelegen
in mijn schoot, delen
alleen elkaars warmte
bij jouw ontstentenis
het gemis aan jouw huid
het voelen van jouw wezen
de tastzin naar jouw bekoring.
Machteloos als ik naar een Shakira kijk
haar lijf, haar rennen, dansen geven blijk
van een meisje, vrouw zonder meer en terecht
voor een stadion en de wereld het pleit beslecht
Kracht en bevalligheid in volle glorie te aanschouwen
Ze schudt het figuurlijk uit haar mouwen.
Een jaar voorbij, nacht voor nacht
De dromen die liggen in duigen
Herinner me die avond en het moest
het moest toch goed komen, beklijven:
alles op losse schroeven is niet te behappen
Wat gelukt leek, valt niet meer op te tuigen
Nu rest er niet meer dan de scherven
op te rapen, het stof daalt neer, dat moet
Verder en verder gaan we
Hoe dan ook is het niet zover
dat hartzeer en geluk hun einde vinden.
Vannacht droomde ik van haar
Van die diva van het witte doek
Ondersteboven van haar look
Gaf ik me over, zag geen gevaar
Hoe het kwam, dat weet ik niet
Het vergde niet meer dan een blik
Ik was er erg mee in mijn schik
Toen haar jurk haar verliet
Geruisloos speelde het zich verder af
met horten en met stoten, eerst haar bovenstuk,
toen haar niemandalletje het begaf
versmolten in een bed van zoet geluk
meer en meer, dichter rond des dichter’s staf
bezweek die wereld onder grote druk.
Ik kende hem vluchtig
en nog vluchtiger als haar
Etiketten als man en vrouw
blijven beperkt en ook wat raar
Hoeveel meer zijn wij ieder niet
Hoeveel gelijk we ook allen zijn
toch anders
met de genen die we kregen
met de geschiedenis achter onze kiezen
Die voor deze mens uitmondde in plotse dood
Men noemt het zelfmoord
Een keten van gebeurtenissen
die ons idee van zelf, van vrijheid stoort.
Toeval of juist helemaal niet
het komt op hetzelfde neer:
dat ieder van ons
niet minder is, noch meer.